het is mooi geweest (Dag 18)

Fernando en Tibi in de hostal in Petilla hebben hard hun best gedaan voor hun eerste cliënt. Met een heerlijke tortilla op de boterham vertrek ik laat, want het is maar 14km. Naast de hostal duikt het gr-pad meteen de vallei in van de Onsella, het lange gras staat vol ochtenddauw en de schoenen zijn meteen doordrenkt. De rechterknie laat al snel van zich horen, wat een gesukkel. Stijgen uit de vallei over een brede pista en de voorlopige remedie voor de knie is de fietsplooi toepassen al stappende: de rechtervoet optillen tot de hoogte van de linkerknie, dan gaat de pijn weg. Geen verklaring wat er daar nu aan schort, en het is geen gezicht de-stapper-met-fietsplooi. Met de blik koortsachtig gericht op de stenen om niet te struikelen kan ik weinig omhoog en omheen kijken, behalve naar een orchidee en die gieren in het blauwe zwerk, en daar vliegt iets anders tussen: slangenarend? Vanavond checken met vliegbeelden van internet.
Eenmaal over de hoogste top van vandaag heen (ach 805m) komt al gauw de afslag naar het Castillo de Roita 2km. Zonder verpinken die kant op, maar na 100m... toch liever niet. Om een lange tocht kort te maken: eindelijk de fînale klim naar Sos op een heuveltop. Uitgeput, het gaat niet meer. Het is op. De jeugdherberg is gesloten, ik bel naar een hostal maar krijg de boodschap dat ik niet kan gevonden worden, enz. Een wrak strompelt binnen in hostal Las Coronas. K2, in bad. Een uitvoerig bezoek aan de geboortestad van Fernando II van Aragón, die door zijn huwelijk met Isabella I van Castilië Spanje voor het eerst verenigde, źit er niet meer in.
Ik ben toch geen toerist, de stapper is een belever.

Nos falta ún signo de GR en Aragon

El voluntario dice a su compañero: "Dáme un otro signo con línea" Dice el otro: "No tengo mas con línea, solamente con cruz." "Muy bien,  dáme" "Pero tu enviaré el caminante en la dirección equivocada!?" "No te preoccupas, amigo! Toda la gente tiene un gps!"

  

 Despues caminar 16 días en el GR1 aqui, de recente tenío la sensación que existe un symbolo, al menos en Bélgica, que no se utiliza en Aragon:

atención, habrá un turno

Desde la publicación del libro de ingles por John Hayes en 2015 los servicios competentes metiendo las mangas han investido mucho dinero en proporcionar ambos con el pincel como con postes de madera y árboles para caminantes. ¡Muchas gracias, John!

Wat missen we bij de GR-tekens?

Zegt de ene GR-vrijwilliger tot de andere:"geef me nog eens een bordje met streepjes" zegt de andere:"ik heb er geen meer, alleen nog kruisjes."
"OK, kruisje is ook goed." "Maar zo zal je de wandelaar op een dwaalspoor zetten."
"Zeg, ze hebben nu toch allemaal een gps zeker?"
---
Na 16 dagen wandelen op de GR1 in Aragon kreeg ik plots het gevoel dat er een symbool bestaat, althans bij ons in België, dat nooit gebruikt wordt in Aragon:
---

Pas op, er komt een afslag

Sinds de publicatie van het engelstalige boek over de GR1 door John Hayes in 2015 hebben de bevoegde diensten hier de handen uit de mouwen gestoken - en veel geld uitgetrokken - om nieuwe signalisatie te voorzien, zowel met de verfborstels als met houten palen en wandelbomen. Bedankt, John!

Dag 18

Petilla de Aragon - SOS del Rey Catolico

14 km - 360m ↟ - 570 ↡ - 4u45

 In de ochtendzon geen molens te zien

 Bruine orchis

 vale gier en (L daarboven) slangenarend

 moeilijke doorgang

schermafbeelding slangenarend

de weg en het water

Het is het water dat de wegen doet glooien.

De windmolens wieken, onbesuisd, zonder teugels.

Voor minder dan de orchidee moet je de knie niet plooien.

Stap verder onder veelkleurige vlindervleugels.

many rivers to cross

 Many rivers to cross

but I can 't seem to find my way over 

wandering I am lost  as I travel along

 many  rivers to cross 

and it's only my will that keeps me alive 

 and  this loneliness won't leave me alone 

it's such a drag to be in on your own 

UB40 (and  Jimmy Cliff) 

weg uit Biel (Dag 17)

De ďeur achter me dicht getrokken en nog maar net op stap naar de rivier of om de hoek verschijnt een dame, verschrikt: " Je kan er niet door met al die regen, ga over de brug naar de andere kant" Meer kms dus, en op de nok van een dak zit de hop me uit te wuiven "oep-oep". Bots ik aan de overkant op Alvaro, je komt er niet vanaf. Maar vanaf dan geen mens meer gezien de ganse dag. Een dag vol river crossings en eenzaamheid in de wildernis. Klimmen 1.10u naar de Collado Erica la Fosa (1120m), hoogste punt van de dag en scheiding tussen mediterrane begroeiing en de nattere noordflank met ... beuk!

De afdaling duwt weer de pijn in de rechterknie, manken. Aan de Pozo Pigalo tijd voor een eerste kleine picknick en voetbad en -verzorging. Er volgen nu vele kms zacht stijgen over brede pistas, het is niet altijd puffen over beresteile single tracks.

We passeren de 'twin towers' van de Castillo de Sibirana, gebouwd in de vroege 10e eeuw door Sancho Garces I op de ruïnes van de veroverde moslimburcht uit de 9e eeuw. Dat vals plat blijft nog een hele tijd duren tot op de Portilla de Aragon (990m), de grens met de enclave van Navarra. Van hieruit enkel nog dalen, dacht ik, dus de tweede picknick 14u. Met in de verte een eerste blik op het eindpunt, Petilla de Aragon,

verslapt de concentratie want canadezen* over brede pista maar geen GR-tekens meer. Terugkeren op je stappen, beekje over en klimmen alweer naar de Ermita de la Caridad, vanwaar je een mooi zicht krijgt op het dorp van bestemming:

In Petilla loop ik wat voorbij het dorp, een man met bosmaaier zegt 'Ola!' en ook dat hij Fernando is van de hostal.Hij troont me mee, en zegt dat ik zijn eerste cliënt ben? Tien dagen geleden kwam is hij gestart, een overname want ik wist van Juan dat hostel Ramon y Cajal al heel lang bestaat en is genoemd naar de Nobelprijswinnaar voor geneeskunde 1922. Als de twee ramen van de kamer openzwaaien kijk ik uit op de bergkam met méér dan 50 windmolens netjes op een rij, ik hoor ze de hele avond zacht zoemen in de stevige bries. 

 

* canadezen: het neologisme als werkwoord ontstond vele jaren geleden in Andalucía, op wandel in de bergen met Michel en Lieve, toen we over een brede cañada flink doorstapten, een route voor de transhumance