Lenteliedje

Een nieuwe lente vouwt zich uit:

ik wil dat mijn bezield geluid

herinnert aan de hof van Eden.

Maar houdt men het voor straatgefluit

dan ben ik ook niet ontevreden.

.w.

14,2km - 10 hm - 3 kg - 2u45 -  5,1 km/u - 1130 cal

   

    grote ereprijs            (veronica persica)                                     zwarte graafbij

 

                                                                                     sleedoorn  (prunus spinosa)

                                             nestzoekende koningin van de steenhommel

wedergeboorte van de witte paardenkastanje (aesculus hippocastanum)

van voogd tot stapper

 

De bij"rivier" van de Maas die luistert naar de naam Tailfer heeft bij Lustin en Sart-Bernard, ten zuiden van Namur, een mooie vallei uitgeschuurd. Startpunt voor de staptocht was de Chateau-Ferme d'Arche, waar de GR 575 passeert. We zien op de foto's veel maretak, een vossenhol, een paar bijbeekjes, een everzwijnenbad, …
Hoewel maar 10 km (met 6kg) gestapt speelden de knieën aan het einde wat op, te wijten allicht aan de 420 hm. Ook voor het eerst het gevoel weer ervaren alleen door een woud te klauteren zonder aanduidingen, wat radeloos op zoek naar het juiste pad. Dat was dus een eerste echte training voor het serieuze werk dat ons wacht.
Hoe was ik daar terecht gekomen? Als voogd van niet-begeleide buitenlandse minderjarigen had ik een belangrijk gesprek in het I.L.A. 'Les Hirondelles' in Maillen tegen de middag, daarna ontpopte de voogd zich tot stapper ...

van desktop naar smartphone

Voor het eerst een (willekeurige) foto vanaf de smartphone naar de blog geïmporteerd.
Test.r

door landschap laveren ...

… langs lange lanen

                     OsmAnd :   17,2 km - 10 kg - 6,07 km/u       RouteYou : 12,8 km - 4,5 km/u

Zo'n 1400 jaren geleden ...

... was er hommeles in Bagdad met verre gevolgen voor West-Europa, zo kan je de aankomst van de Arabieren in 711 in Spanje wel beschrijven. Abd-Al-Rahman was een prins uit de Omajjaden-dynastie in Bagdad die de dans ontsprong toen er daar gemoord werd dat het een lieve lust was, om de volgende dynastie, de Abbasiden, aan de macht te brengen. De 20-jarige prins was met zijn broer in de Eufraat gesprongen om hun achtervolgers af te schudden maar aan de overzijde luisterde zijn 13-jarige broer naar de beloften van de soldaten en hij keerde terug... om ter plaatse onthoofd te worden. De oudere broer Abd-Al-Rahman zwierf zes jaar rond in Noord-Afrika, beschermd door het berbervolk waaruit zijn moeder afkomstig was, voordat hij met een klein leger aanhangers naar Spanje overstak en daar opnieuw de Omajjaden-dynastie oprichtte die in Bagdad was verdreven. Cordoba, dat ooit door de Feniciërs gesticht was als 'Kurtuba', de goede stad, werd onder de Romeinen als 'Corduba' tot hoofdstad van hun provincie Baetrica gemaakt; en hoewel de Visigothen kozen voor Toledo als hun hoofdstad bleef 'Kordhoba' een zeer belangrijk administratief centrum, dus de Arabieren wisten meteen wat hún hoofdstad worden zou. Abd-Al-Rahman de Eerste werd aldus de eerste emir van het Spaanse Omajjadenrijk (711 - 1031) en vrij snel liet hij de gigantische Grote Moskee bouwen die we nu nog vol bewondering kunnen aanschouwen in Cordoba.

Maar hoe zijn dan de Joden in Spanje terecht gekomen? Onder de Romeinse overheersing in Judea werd hun land bij de provincie Syrië gevoegd, en toen in 68 BC de Joden in opstand kwamen sloeg generaal Titus - later keizer - de opstand neer door Jeruzalem te veroveren. In de 2e eeuw werd alweer een Joodse opstand neer geslagen, door keizer Hadrianus, en hij verdreef de Joden uit het hele gebied rondom Jeruzalem. Door al deze nederlagen en tegenslagen trokken de Joden massaal weg uit Judea, of zij werden als slaven verkocht en kwamen zo op het landgoed van een Romeinse generaal of rijke kwast o.a. in Spanje terecht. De omvang van de Joodse bevolking in Spanje was aanzienlijk, en uit opgravingen in de buurt van Elche bij Alicante is gebleken dat hier de eerste synagoge heeft gestaan, uit de vierde eeuw.

Onder de Visigotische koning Erivigio, die in 681 de gedwongen christelijke doop voor de Joden afkondigde, ging de situatie er voor de Joodse bevolking zó slecht uitzien dat velen al naar Noord-Afrika waren uitgeweken. Een nieuw hoogtepunt in de Joodse vervolging werd bereikt onder koning Egica, die als maatregel van het 16e concilie van Toledo aan de Joden verbood om nog handel te drijven met christenen én om hun geloof te belijden. Hun kinderen werden hen ontnomen vanaf zeven jaar om hen in christelijke gezinnen op te voeden. 
In het licht van deze verschrikkelijke onrechtvaar­dig­heden kan men wel begrijpen dat de Joden in Spanje 'applaudiseerden' bij de inval van de Arabieren in april 711. Een leger van amper 7000 soldaten, in hoofdzaak Berbers, onder leiding van Tariq-bin-Ziyad, kon ongehinderd door Zuid-Spanje oprukken, want koning Roderik had het héél druk in het Noorden met zijn strijd tegen Baskische troepen. Het is naar de legeraanvoerder Tariq dat het eerste door moslims bezette Europese gebied werd genoemd: de Berg van Tariq of Jebel-al-Tariq werd later Gibraltar.

14 jaar geleden

Intussen zijn er enkele berichtjes op de GSM binnengelopen van de vrienden die naar het zuiden afzakken, naar de afgesproken plek in Ripoll, nog een hele eind gaans.
Een steile afdaling door jong kreupelhout             brengt me op de bodem van de vallei, 
waar het brugje over de stroom slechts uit 
twee boomstammen bestaat. Daarna een 
bijna vlakke pista tot aan de carretera C151, 
waar de intieme stilte van het gebergte 
wordt overspoeld door het geraas van auto's. 
Eén kilometer lang,deels rugwaarts stappend om te liften, vervloek ik de automobilisten die wuiven uit leedvermaak en weigeren op de rem te staan. In dit niemandsland staat daar plots Hostal Rama, een grote parking en een terras. Omdat de GR1 parallel aan deze gekkenweg loopt kan ik net zo goed naar Herman en Anita seinen dat ze mij hier komen oppikken, amper 5km buiten Ripoll. Intussen kan ik een medio litro naar binnen hijsen en het dagboek aanvullen. Dáár zijn ze! Blij weerzien, de warme knuffels en nog snel de traan wegpinken die zij onbegrijpend aankijken.
"Waw, dat doet zó'n deugd. Ik ben zo lang alleen geweest."
"Maar het is amper anderhalve week? Gaat het wel goed met jou?"
"Jaja, bedankt, Anita, dat je zo'n mooi pakje hebt meegebracht."  En ik wijs naar Herman.
Er wordt wat afgekletst, te snel, te veel. De stem schuurt na een tijdje, niet meer aan praten gewend.

 

Gisteren tijdens de vrijdagse poetsbeurt thuis komt Herman binnen gewandeld met het nieuws dat hij beslist heeft om toch niet mee te wandelen tijdens de derde week in Aragon. De test van dinsdag heeft hem doen inzien dat het lichaam zo'n zware fysieke inspanning, dag na dag, met zovele hoogtemeters, niet meer voor hem is. Droefenis bij beiden.

In 2005 op de GR1 in Catalonië stapten wij samen van Ripoll tot Sant Llorenç de Morunys.

Op de carretera van Sant Llorenç naar Berga zoeken wij een schaduwrijke plek. Ik zak neer, gooi de schoenen en het hemd af, Herman blijft rondjes draaien zoals steeds. Hier moeten we afscheid nemen. Veel stilte. Heel soms een auto.

"Dat was het dan, man. Van hier af moet je gaan. Alleen."

"Weet je, Herman: zonder jou had ik deze tocht niet kunnen volmaken. Alles wat pijn deed vóór jij kwam is nu verdwenen."  Deze knuffel duurt langer dan anders.

"Doe ze thuis de groeten, en zeg dat het nu wel lukken zal."

Hij stapt naar beneden, verdwijnt achter de bocht. Boven de bergkam cirkelt een vale gier, als om hem uit te wuiven. Ik stap naar boven, tranen in de ogen.

de eerste staptocht in groep

Gisteren gespten wij met z'n drieën de rugzak om in Roborst: Herman en Jo stapten voor het eerst mee, benieuwd of zij de geplande 19,7 km en 220 hm wel zouden aankunnen. Het werden er minder.

               Sint-Goriks-Oudenhove    

                                

                                                          Michelbeke                                                   Elst

Het verliep allemaal héél gemoedelijk, de snelheid van de groep lag vrij laag, gelukkig, want er werd veel gebabbeld en gestopt om van de schoonheid van de vroege lente in de Vlaamse Ardennen volop te genieten of om uitglijdend en op onzekere benen langs modderige hellende paadjes te balanceren.  Alweer heeft vriendje OsmAnd ons een getal door de neus geboord wat achteraf moest bijgesteld worden door RouteYou: niet 21km maar 17,4km, van 10u15 tot 16u15, 190 hm, gemiddeld 3,48/u -  met een uur stoppen voor rust, eten en drinken, de auditieve (vink, grote lijster, roodborst, enz) en de visuele observaties, en de occasionele voetverzorging. 

Zo keken we héél raar op, in het populierenbos beneden in Sint-Blasius-Boekel, van een groepsgebeuren in de boomtoppen, waar wel een vijftien nesten tegelijk in de steigers stonden van... roeken. Het zijn koloniebroeders, dus dat zou kunnen, al slaagde ik er niet in met dit kleine verrekijkertje om ze in hun druk gedoe voor 100% zeker te onderscheiden van zwarte kraaien, maar zouden die wel met zovele koppels tegelijkertijd en dicht bijeen nesten bouwen?

De plantenrijkdom overspoelde ons onderweg ook met z'n prille bloesems van speenkruid, bosanemoon, uitgezaaide paaslelies,sporkenhout. Ik zal het in een andere post nog hebben over determinatie van planten op de nieuwe, elektronische manier.

Wijlegem

De verstramde benen en oververhitte voeten konden we uitstrekken onder de goed gedekte tafel bij Anny, waarop de aalbessentaart werd doorgespoeld met La Trappe Quadrupel of Blond of een glaasje rosé: rarara, wie nuttigde wat van ons drieën?